Dzięki Justyś, za to co napisałaś - że mogłam to przeczytać ;) twój tekst poruszl mnie wyjątkowo, dlatego uzurpuję sobie możliwość umiesczenia go na moim skromnym blogu.
"Chcesz pokazać mi jak bardzo jestem słaba przez swoją wrażliwość, jak bardzo daremna. Moja kobiecość jest nadszarpnięta mocno, ukryta pod grubą kołdrą śpi. To nie ona. Nie patrz na mnie jak na kobietę. Patrz na mnie jak na człowieka. Moja wrażliwość może być skarbem największym, tylko chciej ją wykorzystać. Zaakceptuj ją. Moje oczy widzą każdą Twoja zmarszczkę. Twoja twarz jest jak księga, z której odczytuje każdy Twój ból, a każdy mój nerw go powtarza jak echo. Moje dłonie na samą myśl o braku dotyku Ciebie opadają w bezruchu, stając się mi zupełnie obce".
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz